Op weg naar zorgeloos fietsplezier - daar doen we het voor

Linda Hazeleger-Wils is trotse moeder van tweeling Jens en Ronja, die bijna vier jaar geleden veel te vroeg werden geboren. Linda en haar man Willem konden gelukkig terecht in een Ronald McDonald huis in Zwolle. Linda vertelt over die tijd: “Alles draait om je kindjes dan. Doen ze het goed? Krijgen ze geen eng virus, ademen ze wel zelfstandig, sterken ze goed aan?” Gelukkig is dat verleden tijd en kunnen Linda en Willem nu enorm genieten van iets kleins als fietsen met de kinderen. Het verhaal van Linda, Willem, Jens en Ronja is hieronder te lezen.

 

 

Linda en Willem vonden een thuis in het Ronald McDonald Huis

Wij, Linda en Willem Hazeleger, waren zwanger van onze eerste kinderen: een tweeling, Jens en Ronja. Na eigenlijk een ongecompliceerde zwangerschap met hier en daar een kwaaltje, kreeg ik met bijna 29 weken spontaan weeën. In het ziekenhuis in Harderwijk bleek ik toen ook al vier centimeter ontsluiting te hebben. Voordat ik het wist, had ik een infuus met weeënremmers en een prikje in mijn been om de longrijping van de kinderen te stimuleren. Ik werd met de ambulance naar Zwolle gebracht, naar een soort van intensieve zorg voor vrouwen met problemen tijdens hun zwangerschap.

 

Te vroeg geboren

Daar aangekomen kwam het besef: onze kinderen zullen hoogstwaarschijnlijk veel te vroeg geboren worden. Een gesprek met de gynaecoloog en neonatoloog gaf wat meer duidelijkheid, maar aan de andere kant ook weer niet. Omdat ze de weeënremmers niet te lang wilde geven in verband met schade aan de niertjes van de kinderen, zijn ze na 48 uur gestopt met de weeënremmers. Dat was een hele spannende dag. Uiteindelijk hebben ze Willem opgeroepen, die net thuis was van zijn bezoek aan mij, en hij is naar het ziekenhuis geracet. Ik heb toen nog een pil gehad met een sterke weeënremmer en uiteindelijk, toen Willem weer in het ziekenhuis was aangekomen, was mijn buik gelukkig weer rustig.

 

Spanning en opluchting tegelijk

De volgende ochtend zei de gynaecoloog dat ze niet meer zouden gaan remmen, dus als het door zou zetten, dan zou ik gaan bevallen. Uiteindelijk heeft het nog ruim anderhalve dag geduurd tot de weeën echt sterk genoeg waren om te bevallen. Ik ben 's nachts spontaan bevallen van eerst Jens, die eigenlijk voor zijn doen goed ter wereld kwam. Daarna volgde Ronja. Zij had het iets zwaarder. Ze lag in stuitligging en ze hadden haar gedraaid, maar ze lag klem met haar armpje waardoor ze bont en blauw was. Opluchting dat ze er waren, maar ook heel spannend. Want nu moesten ze zelf laten zien hoe sterk ze waren.

 

Dichtbij je kinderen zijn

De eerste dagen zijn sowieso het spannendst, omdat ze dan een verhoogde kans hebben op hersenbloedingen. De echo die een van de eerste dagen werd gemaakt zag er gelukkig goed uit. Ronja kregen ze in eerste instantie niet van de beademing. Zij bleek een klaplongetje te hebben. Na het plaatsen van een thoraxdrain kon gelukkig snel de beademing er af. Toen kwam het moment dat ik het ziekenhuis moest verlaten, want met mij was inmiddels niks meer aan de hand, behalve dat ik een kraamvrouw was. Ik zag het zelf niet zitten om een aantal keer per dag van Putten naar Zwolle heen en weer te rijden met mijn lijf dat net was bevallen, maar je wilt toch graag zoveel mogelijk bij je kinderen zijn.

 

Ontzettend gastvrij

Ronald McDonald Kinderfonds: een thuis ver van huisGelukkig zat er naast het ziekenhuis een Ronald McDonald Huis stond waar ik zo lang nodig kon verblijven. Wat een opluchting. Wij werden daar hartelijk en gastvrij ontvangen door vrijwilligers. Wat een heerlijk huis, als je niet beter zou weten, zou je denken dat je op vakantie bent. Omdat mijn man een eigen bedrijf heeft, moest hij thuis ook veel dingen regelen. Ik had rust in het huis. Tussen de bezoeken aan mijn kinderen kon ik mijn rust pakken, tot hoever je dat ook kunt noemen door de spanningen die je bij je hebt. Willem kwam aan het einde van de middag zo snel mogelijk naar het huis, waar ik dan het eten al klaar had zodat we samen konden eten. In de weekenden was hij er ’s nachts ook.

 

Twee vrolijke kleuters

In de loop van de weken werd de spanning iets minder. De kinderen deden het gelukkig erg goed met af en toe een terugval. In het begin leef je met de dag en hoop je met ieder bezoek weer dat ze het goed doen. Je durft eigenlijk nog niet aan de toekomst te denken. Laat staan dat ze misschien ooit zullen kruipen, lopen, fietsen... Het eerste jaar was zwaar. Ze hadden veel last van longproblemen en hebben daarom allebei veel in het ziekenhuis gelegen. Uiteindelijk zijn ze daar ook overheen gegroeid. Nu,  vier jaar later, zie je twee vrolijke kleuters die naar onze mening niet onderdoen aan leeftijdsgenootjes die gewoon op tijd geboren zijn. Ze spelen, kletsen, rennen en fietsen erop los. Jens kan zelfs al zonder zijwieltjes fietsen! Ronja eigenlijk ook, maar daarin heeft ze nog wat zelfvertrouwen nodig.

 

De kers op de taart

Batavus beseft dat fietsen niet voor iedereen vanzelfsprekend is. Het Ronald McDonald Huis beseft dat het ‘’leven’’ niet vanzelfsprekend is. De twee prachtige fietsjes die we van Batavus hebben gekregen, waren echt de kers op de taart! Twee trotse kleuters die heel blij zijn met hun fietsen, waarvan je haast denkt dat ze speciaal gemaakt zijn voor ze. Dank daarvoor!

Om deze website optimaal te laten functioneren gebruiken wij cookies. Voor meer informatie zie ons cookiebeleid.