Het verhaal van: Luc

 

Achtbaan

“Na een paar onderzoeken werden we meteen doorgestuurd naar het ziekenhuis in Heerenveen. Daar werd bloed afgenomen en kregen we vrij snel het verschrikkelijke nieuws te horen: Luc heeft acute lymfatische leukemie. Op dat moment zakt de grond onder je voeten weg. Kapot en verslagen als we waren, moesten we gelijk door naar het ziekenhuis in Groningen voor de behandeling van leukemie. Daarbij bestonden de volgende dagen uit veel onderzoeken, prikken, echo’s en foto’s. Het is alsof je in een achtbaan zit waar je niet uit kunt stappen. De kuren bleven elkaar opvolgen en hadden vervelende bijwerkingen. Wat een pijn en verdriet bij een klein jongetje van vijf. En voor ons niet te bevatten.”

 

Drie afspraken

“Die week hebben wij drie afspraken gemaakt met Luc: we laten je nooit alleen, wat moet dat moet, maar wat niet moet, moet niet en we zullen altijd eerlijk tegen je zijn. Op dat moment werden zijn zusjes opgevangen door oma en konden wij in Groningen terecht bij familie. Gelukkig mocht hij tussen de behandelingen naar huis. Toch was het ook zwaar, om je kind zo te zien en een huishouden met drie jonge kinderen draaiende te houden.”

 

Volgende fase

“In juli zijn we met de volgende fase behandelingen begonnen. Doordat Luc eerder in het proces een allergische reactie had gehad op een chemo, hebben we zeven maanden lang om de dag het ziekenhuis bezocht. De chemo kwam deze keer keihard aan. In deze vreselijke tijd heeft de gedachte aan de toekomst ons op de been gehouden. ‘Vanaf nu gaat het alleen maar beter,’ zeiden we steeds.”

 

Thuis in het Ronald McDonald Huis Friesland

“Een deel van de chemokuren mochten we in Leeuwarden doen, dat was heel erg fijn. Helaas kreeg Luc een virus en had hij totaal geen weerstand. Opnieuw een grote klap voor ons. Het einde van de serie ziekenhuisbezoeken was in zicht, maar deze opname konden we er niet bij hebben. Omdat we in Leeuwarden geen logeeradres hadden, hebben we een beroep op het Ronald McDonald Huis gedaan. Gelukkig was daar nog een kamer vrij en konden we gebruik maken van deze fijne plek dichtbij het ziekenhuis. Als er iets met Luc aan de hand was, dan waren in de buurt. Om de beurt sliepen Atte en ik in het huis en bij Luc. Onze dochters zijn ook een dag geweest en ze hebben lekker gespeeld, terwijl wij kookten of koffie dronken. Ondertussen ging het beter met Luc en mocht hij na een week weer naar huis.”

 

Straks weer fietsen

“In januari 2016 had Luc het zwaarste jaar achter de rug. We gaan nu elke week naar het ziekenhuis en één keer in de drie weken heeft hij een zwaardere kuur. Dat blijft een moeilijke week, maar ook dat doorstaat hij heel goed. Natuurlijk hopen we dat hij niet meer opgenomen hoeft te worden, maar mocht dat wel zo zijn, dan is het fijn om te weten dat we in het Ronald McDonald Huis terecht kunnen. Ondanks dat hij nog steeds chemotherapie heeft, is hij zoveel fitter en hij leeft weer zoals een kind hoort te leven. Sinds een paar weken fietst Luc weer. Wat een plezier en vrijheid, ook al is zijn fiets inmiddels iets te klein. Wat zal hij blij zijn als hij hoort dat hij een nieuwe fiets mag uitzoeken van Batavus. Dit doen we volgend jaar als de kuren nog milder zijn en hij genoeg vertrouwen heeft om op een grotere fiets te fietsen. Wij kijken uit naar een mooie toekomst.”

Om deze website optimaal te laten functioneren gebruiken wij cookies. Voor meer informatie zie ons cookiebeleid.